Historia

Hastapenak

Berriz Kirol Kluba 1973an sortu zen ofizialki, baina futbolarekiko eta kirolarekiko zaletasuna askoz lehenagokoa da herrian. XX. mendearen erdialdean jada Berrizko auzoen arteko partidak antolatzen ziren, eta horrek auzokideen arteko lehia adiskidetsua elikatzen zuen.

50eko hamarkadan, inguruko herrietako taldeen aurkako partidak jokatzen hasi ziren —Arriandi, Orobio, Ermua, Zaldibar edo Eibar—, eta hainbat txapelketatan parte hartu zuten, Ermuakoetan adibidez. Partida horietako bat ofizialki erregistratu zen, honako hamaikako honekin: Roberto Unzueta; Rafa, Luis Mari eta José Ignacio Ibarra anaiak; Santiago Sasieta, José Ignacio Alberdi, Ricardo Albizuri, Miguel Alberdi, José Mari Maiztegui, Javi Berasaluce, Luis Gorroño, Ernesto Arrizabalaga, José Ignacio Bravo, Carmelo Aranguren eta Leonardo Iriarte.

60ko hamarkadan, txapelketak ohikoak bihurtu ziren beste herri batzuetan ere, hala nola Elorrio, Lauaxeta edo Durangoko Jesuitetan. Lehiaketa ofizialez gain, Naranjo bizarginak eta Eufemiano Martínek partida informalak antolatzen zituzten Markesaren ondoko zelaian, eta Rodolfo, Galo eta beste batzuek galdategiko zelaian jokatzen zuten, askotan txikiteo bat edo afari bat jokoan jarrita. Haiek izan ziren Berrizko futbolaren benetako aitzindariak.

Sorrera (1973)

1973ko uztailaren 12an, Berrizko Urtiaga tabernan —klubaren lehen egoitza—, Berriz Kirol Klubaren sorrera-bilera egin zen. Eduardo Urcelay Asteguia presidente eta Fernando Arana Aguirresacona idazkari zirela, klubaren behin-behineko lehen zuzendaritza eratu zen.

Bilera berean klubaren helburu nagusia berretsi zen: Berrizen kirola sustatzea, futboletik hasita baina beste diziplina batzuk ere barne hartzeko asmoz. Durangoko Kulturalaren eskuzabaltasunari esker, lehen denboraldi hartan haien zelaia erabili ahal izan zen. Lehen taldea —Filiberto Azcáratek, Real Madrilen jokalari ohiak, zuzendua— honako jokalariek osatu zuten: Jesús Gorroño, Toto Iribar, Quero, Alonso, Tati, Fernan Azcárate, Blasco Zumárraga, Torrado, Zamora, Marianín, Aguirre edo Berecibar.

Berrizburu zelaia

1973ko apirilean, kluba ofizialki eratu baino lehen, Rodolfo Urcelayk Udalari lursail bat eskatua zion futbol-zelai bat eraikitzeko. Obrak 1974an amaitu ziren eta, ekainean, giltzak eman ziren. Urte hartako abuztuaren 31n Berrizburu zelaia ofizialki inauguratu zen, Bilbao Athletic eta Eibarren arteko partida batekin.

Zelaia udal-lursailetan eraiki zen, baina gabeziekin: argirik, urik eta aldagela egokirik gabe. Gabezia horiek hainbat liskar eragin zituzten klubaren, Udalaren eta federazioaren artean, ez baitzegoen argi zelaiaren titulartasuna ezta mantentze-lanen ardura ere.

Egoera 1975ean larriagotu zen, San Pedro eta Santa Isabel jaietan, zelaia bigantxen aske-uzte baterako erabili zenean. Federazioak itxi egin zuen desinfektatu arte, eta horrek iskanbila handia sortu zuen estatu mailan. Ondorioz, zuzendaritzak osorik dimisioa eman zuen eta, berri bat osatzeko adostasunik lortu ez zenez, hiru kide behin-behineko izendatu ziren kluba berrantolatzeko.

Zailtasunak gorabehera, pertsona askoren lan eskuzabalari esker —Eufemiano, Pineda edo Toñín, besteak beste— klubak aurrera jarraitu zuen. Zelaiaren geroko mugarrien artean, 1992an tribuna eraiki zen eta 1997an belar artifiziala jarri zen.

Klub bat, familia bat

Urteak igaro ahala, Berriz Kirol Kluba hazten joan da, bai bazkide kopuruan bai kategoria askotako taldeetan, eta beste diziplina batzuk ere barne hartu ditu, hala nola saskibaloia. 1974-75 denboraldian zuzendaritza 12 kidek osatzen zuten eta klubak 550 bazkide zituen; urte gutxian, bi nagusi-talde, bi gazte-talde, emakumezko talde bat, kadete bat, infantil bat eta emakumezko saskibaloi-talde bat zituen, 150 jokalari baino gehiagorekin.

Hazkunde hori pertsona askoren ahaleginari esker izan zen posible: presidenteak, zuzendariak, ordezkariak, entrenatzaileak, amak, aitak, jokalariak, Udala eta federazioa. Izen batzuk betiko geratuko dira klubaren oroimenean, hala nola Serafín Cedrún, lehen taldearen entrenatzailea hamabost denboraldi jarraian (1981-1996); Rafa Cabrerizo, lehen taldearen masajista hamalau urtez; edo Esteban Ramos, hamasei urtez ordezkari eta, geroago, presidente.

Berrogeita hamar urte baino gehiago igaro dira sorreratik, kontaezinak diren oroitzapen, final, igoera eta jaitsierekin. Baina inoiz aldatu ez dena Berriz Kirol Klubaren funtsa da: kirola sustatzeko, komunitatea sortzeko eta familia handi bat bezala hazteko jaiotako kluba.